Jetty Voermans

Wie ben je?

Ik ben geboren in 1941 in een heel klein dorp in Brabant en opgegroeid in een groot gezin met twee gehandicapte kinderen. Misschien is het wel met de paplepel ingegoten dat ik later in de zorgwereld terecht kwam. Maar eerst ging ik Nederlands studeren in Amsterdam. Omdat ik vroeg trouwde en drie kinderen kreeg, kwam daar niet zoveel meer van terecht. Ik ben dus wat mijn carrière betreft een echte herkanser. De huisarts waar ik stage liep, leerde mij “achter elke patiënt zit een persoon”. Dat heb ik meegenomen. Ook naar de opleiding Maatschappelijk Werk waar ik later mee begon en naar mijn werk in de ouderenzorg. In de ouderenzorg in die tijd kwam maatschappelijk werk niet aan bod omdat ouderen niet werden gezien als veranderbaar. Ik heb moeten knokken om mijn stage als maatschappelijk werk bij ouderen te mogen lopen. In die wijk (een Vogelaar-wijk avant la lettre) was de helft van de mensen hoog bejaard en de andere helft allochtoon. Daar begon mijn interesse in de politiek en de ontwikkeling van het ouderenbeleid in Nederland. Ik heb het geluk gehad dat ik vanuit die interesses altijd mijn werkzaamheden heb kunnen inrichten en mijn studie sociologie kon afronden.

Waar doe je vrijwilligerswerk en waarom?

Ik heb eigenlijk altijd vrijwilligerswerk gedaan naast mijn werk. Bijvoorbeeld als bestuurslid van diverse welzijnsorganisaties en als lid van een politieke partij. Tot mijn 70e was ik nog werkzaam als wethouder en daarna was het eigenlijk vanzelfsprekend om door te gaan met activiteiten die na aan mijn hart lagen. Tot op de dag van vandaag ben ik actief voor Het Schooltje van Dik Trom. Daarnaast ben ik nu ook betrokken bij het verder ontwikkelen van het cultureel erfgoed in Etersheim.

Hoe ben je daar terecht gekomen?

De vraag naar bestuursfuncties kwamen meestal via het netwerk. Het Schooltje van Dik Trom was een project waar ik van meet af aan bij betrokken was als wethouder. In 2007 kwam de toenmalige eigenaar een sloopvergunning aanvragen voor het oude schooltje. Ik woonde om de hoek op een 17e -eeuwse boerderij. Het zou echt eeuwig zonde zijn als het pand met culturele waarde zou worden afgebroken. Met de historische vereniging en het comité ‘Redt het Schooltje van Dik Trom’ heb ik me als nieuwbakken wethouder cultuur ingezet om het Schooltje te redden van de sloophamermuseum.

Wat brengt het je?

Het brengt me vooral voldoening dat dit stukje erfgoed gered is. Ik ben trots dat we daar met alle vrijwilligers een succesvol museum van hebben gemaakt. Gemiddeld komen er 3000 bezoekers per jaar. Daar zijn wij erg tevreden mee.

Waarom vind je het belangrijk dat er vrijwilligerswerk gedaan wordt?

Vrijwilligerswerk is het smeermiddel van onze gemeenschap geworden. De zorg, cultuur en sport kunnen niet meer zonder!

Je wordt voor deze rubriek genomineerd door Marcel van Meel en Cor Doevendans met de volgende vraag: Jetty Voermans is betrokken bij Het Schooltje van Dik Trom. Zij is verhuisd van Etersheim naar Amsterdam. De vraag is: heb je al spijt van je verhuizing naar Amsterdam?

Nee helemaal niet! Ik heb het beste van twee werelden. Ik woon nu in een woning die geschikter is voor mijn afnemende mobiliteit en dicht bij mijn (klein)kinderen. Ondanks dat ik in Amsterdam woon, ben ik nog steeds actief bij het Schooltje van Dik Trom. Daarnaast bundelen we de krachten in een nieuw uitdagend project om het cultureel erfgoed in Etersheim verder te ontwikkelen. Er komt een aanlegsteiger in het IJsselmeer op ongeveer 500 meter van De Breek en een mini-museum voor archeologie. Je moet jezelf blijven vernieuwen. In het Schooltje van Dik Trom hebben we ook wisselende tentoonstellingen om publiek te blijven trekken.

Wie nomineer je voor deze rubriek en welke vraag wil je hem of haar stellen?

Petra Lange is vrijwilligster bij Het Schooltje van Dik Trom. Ik wil haar vragen: “Hoe bevalt je terugkeer naar Edam?”